یــآدم است،



تـو همیشه بــآ دلهــُره میگـُـفتی:


تـَرسـَم از روزیـ است


کهـ عشـق مـَن رآ هـَم بهـ حــسـآب بچگـی بگـُذاریــ


حـآل از آن روز هـآ ســآل هـآ میگـُذرد


و مـَن چیزی رآ که تو از آن


دِلهــُره داشــتی


دیدَم!


که رو به رویــَم می ایـستی


و میگــویی


تــو فقـط عـشــق بچگـی امبــودی...


میبیــنی؟


زمـآنه چهـ چیـزهـآ که یـآد نمیدهــَد